''W pewnym miejscu, będącym snem,
Kto śnił go, nieznanym był
Jakże prawdziwie maleńki był to sen,
Maleńki sen pomyślał,
Nie chcę tak przeminąć,
Jakże Ludzi złapać by spojrzeli na mnie?
Maleńki sen myślał I myślał,
Aż w końcu wymyślił.
Jeśli sprawię by ludzie błądzili we mnie,
i pozwolę tworzyć im świat!

Pierwsza Alice była damą szpady,
Która pewnie trzymała miecz w swej dłoni,
Ścinając wszystko na swej drodze
tworząc dla niej czerwoną aleję,

Ta Alice została zabrana głęboko w las,
zamknęta jako grzesznik,
W dodatku do drogi prowadzącej do lasu,
jej życie było nieznane.

Drugą Alice był mąż Diamentu,
Monotonnie śpiewał pieśń w Krainie Czarów,
By wypełnić wszystkie rodzaje muzyki,
I wytworzył oszalały świat,

Ta Alice miała kwiaty Róży,
I człowiek o oczach-krzyżach strzelił do niego
Wyszedł niczym jasny czerwony, rozkwitający kwiat
Wszyscy go kochali, i umierając

Trzecia Alice była dzieckiem Koniczyny,
Miała piękną figurę w Krainie Czarów,
Dla wielu ludzi, dla oszustwa,
Dziwny kraj został wykreowany,

Ta Alice była Królową,
Porusza senne wypaczenie ,
Wędrowała do kraju w zgniłym ciele.

Czwartą Alice były bliźniaki Serca,
Zabierające swą ciekawość do Krainy Czarów,
Tworząc drzwi do wszystkich rodzajów gałęzi,
Duża siostra jest silna,
mały braciszek inteligentny,
Byli blisko pierwszej Alice,
Lecz ich sen musiał już się zbudzić.''